O to, że "przenośnik jest przekazem" raczej nie warto się już dziś spierać. Zgodnie z tym prawem także i fabuła rządzi się w hipertekście swoimi prawami. Mimo całej multilinearności tego środka przekazu, są to prawa powtarzalne. W hipertekstowej fikcji, jak zauważa Joyce, zanim jeszcze zacznie się opowieść, wiele rzeczy ze świata przedstawionego, już się wydarzyła, czytelnik przychodzi jakby tuż po strzelaninie na środek rynku w małym spalonym słońcu miasteczku na dzikim zachodzie, na szczęście o wiele więcej może się jeszcze wydarzyć.

Schemat ten dotyczy oczywiście zwłaszcza fikcji Michaela Joyce`a, w Afternoon pojawiamy się u boku bohatera tuż po tym, jak zobaczył wypadek samochodowy, w którym mogli zginać jego syn i była żona. Bohater nie jest tego pewnien do końca. I my także nie będziemy pewni, do końca.

Cała hipertekstowa fikcja, ze swoją fabułą, opisem i opowiadaniem, ze swoją narracją, bohaterami i wieloma wątkami poddana jest w jakiejś mierze zaplanowanej przez autora strukturze, ale z drugiej strony, jak wszystkie wspomniane elementy dzieła, tworzy sie na gorąco, podobnie jak w grach komputerowych czy w aplikacjach wykorzystujących środowisko wirtualnej przestrzeni. Hiperfikcją, podobnie jak innymi rodzajami cybertekstu, rządzą bowiem prawa ergodyzmu.