playing the cage to cyfrowa, dynamiczna i generatywna inscenizacja wiersza Edwina Morgana Opening the Cage: 14 Variations on 14 Words inspirowanego słynnym cytatem z Johna Cage’a: “I have nothing to say and I am saying it and that is poetry.” Animacyjny, niemy generator może się rozgrywać sam, w formie migotliwej mozaiki losowo rozrzuconych po ekranie słów z wiersza Morgana, bądź jako forma interaktywna, w której to czytelnik wyznacza rytm i kierunek pojawiających się słów. Interaktywność w Playing the Cage nie służy efektowi, lecz jest twórczym odpowiednikiem gestu muzycznego – nawiązuje do praktyk Johna Cage’a i tradycji visual music, w której dźwięki stają się obrazami, a obrazy rytmem. Tutaj to odbiorca jest performerem: może zatrzymywać konkretne słowa kliknięciem, komponując z nich nielinearny tekst, który może być czytany wertykalnie jak wiersz lub horyzontalnie – jak narracja.

Podgórni, w duchu Cage’a, proponuje nie tyle dzieło, co partyturę do wykonania, gdzie poezja staje się wydarzeniem, zapisem działania, materializacją ruchu w języku. Czarna przestrzeń ekranu nie jest tłem – to rodzaj ciszy, z której wydobywa się znaczenie poprzez dotyk. Playing the Cage to jeden z najciekawszych przykładów poezji kinetyczno-dotykowej, w której tekst jest żywy, otwarty i dosłownie – grany.