Rotator to cyfrowy poemat kinetyczny autorstwa Romana Bromboszcza, którego estetyka osadzona jest na przecięciu op-artu, intermedialnego konkretu językowego i wizualizacji dynamicznych struktur językowych. Kluczowym elementem utworu jest konieczność aktywnego udziału użytkownika: kliknięcie w centrum ekranowego układu („a”) uruchamia rotację rozsypanych liter, które – niczym satelity wokół ciała niebieskiego – obracają się w uporządkowanym chaosie. Z czasem, wraz ze wzrostem prędkości obrotu, system literniczy zaczyna ulegać dystorsji akustyczno-wizualnej – litery przybierają nowe układy, wywołując wrażenie generowania sensów.

Bromboszcz operuje tu językiem jako materią cielesną i fizyczną, bliską modelom kosmologicznym – tekst nie jest tu nośnikiem znaczeń, lecz układem sił, orbit, zakłóceń. Tym samym Rotator wpisuje się w tradycję cyfrowej poezji konkretnej, ale rozwija ją w duchu medialnej immersji i dynamicznej typografii. Interaktywność w utworze nie jest dodatkiem – jest koniecznością ontologiczną: bez działania odbiorcy litery nie ożyją, nie zabrzmią, nie ulegną przyspieszeniu.