Wymogi gatunkowe hipertekstu są dość luźne, ale jednak zachęcają by:
1) utwór zbudowany był z szeregu powiązanych ze sobą linkami segmentów
2) każdy z segmentów był
– autonomiczny, dzięki czemu może występować w wielu kontekstach i w różnej kolejności
– łączliwy, by łatwo mógł się łączyć z innymi segmentami
3) nawigacja oparta była na linku: narzędziu zarówno nawigacyjnym ("przekartkowywanie"), jak i retorycznym. Zaznaczone słowo obiecuje coś czytelnikowi i ostatecznie zabiera do kolejnego segmentu.
Ze zderzenia oczekiwań i ich realizacji w miejscu docelowym powstają ciekawe efekty znaczeniowe. Na przykład, w jednej z powieści cztery postacie opowiadają historie z życia głównego bohatera. Opowieści przeplatają się i po pewnym czasie domyślamy się, że te cztery głosy rozbrzmiewają w jednej i tej samej głowie. To skołatana jaźń głównego bohatera....