Hipertekst można potraktować jako gibsonowską matrycę, która zawiera nieskończoną ilość narracji i jest dzięki temu wirtualnym opowiadaczem historii. W części swojej książki Hypertext 2.0, poświęconej rekonfuguracji narracji George Landow w ten sposób traktuje właśnie cały gatunek. Według Landowa - pojedynczy akt lektury tworzy nową narrację nie na poziomie dyskursu, ale na poziomie fabuły. Każde przejście skrzyżowania się torów lektury wywołuje nową historię, każdy czytelnik produkuje swoją własną sekwencję znaczeń i swoje własne struktury. Hipertekst jawi sie tu jako zestaw "zrób to sam". Wyrzuca on leksje przed oczy czytelnika, jedną w jednym czasie, i mówi mu: zrób z tego opowieść Landow porównuje to do mentalnej aktywności każdego użytkownika języka, który formuje nieskończoną ilość zdań czerpiąc ze skończonego zbioru gramatyki. Jako czytelnicy zmuszeni jesteśmy do fabrykowania całej opowieści z oddzielnych części. Zmusza nas to do stwierdzenia, że aktywny autor-czytelnik tworzy tekst i znaczenia z "innego" tekstu w ten sam sposób, w jaki każdy użytkownik języka tworzy pojedyncze zdania i cały dyskurs z "innej " gramatyki, "innego" słownika i zdań.
Takie spojrzenie nosi w sobie ślady jednego z mitów narracyjnych, które pojawiły się wraz z nowym gatunkiem, hipertekst jako matrix to pomysł należący do wczesnej teorii hipertekstualności.