18 Cadence Aarona Reeda to nagradzana, eksperymentalna gra literacka online, łącząca cechy interaktywnej fikcji, hipertekstu i twórczego interfejsu użytkownika. Zaprezentowana w 2013 roku i wyróżniona przez Electronic Literature Organization, uchodzi za jedno z najbardziej oryginalnych osiągnięć w dziedzinie tzw. literatury konfiguracyjnej (configurational literature) – czyli tekstu, który nie tylko można czytać, ale też przekształcać, układać i kompilować wedle własnych decyzji.

18 cadence – początek lektury

Akcja gry osadzona jest w jednym domu – tytułowym budynku przy 18 Cadence Street – i obejmuje ponad sto lat jego historii (1890–2000), przedstawionej przez zmieniających się mieszkańców: ich wspomnienia, gesty, myśli, przedmioty. Użytkownik porusza się po osi czasu, przeglądając poszczególne dekady, pokoje i zdarzenia. Jednak zamiast klasycznego wyboru ścieżki narracyjnej, 18 Cadence oferuje interfejs „drag-and-drop”, pozwalający przeciągać fragmenty tekstu (zdania, myśli, wspomnienia) i komponować z nich własne mikroopowieści.

Ta forma lektury i jednocześnie twórczości sprawia, że odbiorca staje się aktywnym współautorem – wybierając, łącząc, aranżując teksty w osobiste narracje, uczestniczy w sieciowej „gramatyce fragmentu”. Jak zauważyli jurorzy ELO, 18 Cadence przypomina memiczny edytor narracyjny, który zachęca do refleksji nad przemijalnością życia, pamięcią, miejscem oraz nad samym procesem pisania i czytania jako działaniami społecznymi.

Utwór, zbudowany z ponad 700 fragmentów tekstu i minimalistycznej, eleganckiej oprawy graficznej, działa w pełni w przeglądarce (HTML5) i dostępny jest pod adresem: https://18cadence.textories.com. Co istotne, użytkownicy mogą zapisywać swoje mikroopowieści, udostępniać je innym i przeglądać narracje stworzone przez poprzednich czytelników, co nadaje grze wymiar komunalnej biblioteki emocji i historii.

Dzięki oryginalnemu połączeniu narracji, interfejsu i działania, 18 Cadence bywa porównywane do takich dzieł jak Patchwork Girl Shelley Jackson czy The Silent History Eli Horowitza, wpisując się w nurt literatury posthipertekstowej – nie tyle sieciowej w sensie linków, co modułowej, społecznościowej i performatywnej. To powieść, gra i archiwum wspomnień zarazem.