Kategoria prozy sieciowej (ang. network fiction) zaproponowana została w Reading Network Fictions Davida Ciccoricco. Szczegółowe opracowania takich utworów jak Twilight, a Symphony Michaela Joyce'a, Victory Garden Stuarta Moulthropa, czy Jew's Daughter Judda Morrissay'a rzucały nowe światło na kanoniczne utwory literatury elektronicznej, a jednocześnie pokazywały jak powinno wyglądać dogłębne close-reading utworów cyfrowych, Sam Ciccoricco znany jest z recenzji e-literatury publikowanych między innymi w EBR (Electronic Book Review).

David Ciccoricco próbuje odpowiedzieć na kilka podstawowych pytań: w jaki sposób cyfrowy tryb pisania przewartościowuje nasze wyobrażenie o tym, czym są fabuła, narracja i opowiadanie. Cóż takiego dla współczesnej praktyki literackiej uczynił internet (w swoim wczesnym wydaniu jako web 1.0)? "Proza sieciowa" jako kategoria analityczna pisarstwa, które opiera się na retorycznym mechanizmie: powtórzeniu (ang. narrative return).

"Proza sieciowa" to - według Ciccoricco - teksty literackie osadzone w środowisku sieci, które korzystają z technologii hipertekstowej po to, by wytwarzać wyłaniające się (ang. emergent) i rekombinacyjne opowiadania. Kategoria ta zostaje oddzielona od literackiego hipertekstu, przyznać trzeba w głównej mierze po to, by pozwolić spojrzeć nań w świeży, wzbogacony przez post-hipertekstowy dyskurs sposób. Kartograficzny i topograficzny charakter hipertekstowych map, czyli tradycyjna propozycja poruszania się po przestrzeni sieci tekstu zostaje tu zastąpiona przez topologiczną, nie euklidesową perspektywę spojrzenia na tekst w sieci. Proza sieciowa zostaje tu także oddzielona od ogólnej kategorii cybertekstu.

http://techsty.art.pl/aktualnosci/2008/img/network.jpg