Word Circuits Connection Muse był zestawem skryptów dla autorów literatury sieciowej, opracowanym około 1999 roku przez Roberta Kendalla w ramach projektu Word Circuits. Kendall - poeta i teoretyk e-literatury, autor hipertekstowego poematu A Life Set for Two - postawił sobie cel ambitny: przenieść zaawansowane mechanizmy narracyjne z przedinternetowych systemów stand-alone, takich jak Storyspace i Hypercard, w środowisko otwartej sieci. Narzędzie miało dawać autorom to, czego czysty HTML dawać nie potrafił: pamięć, warunkowość i losowość. Zwłaszcza w poezji.

Klasyczny HTML nie przechowuje żadnego stanu między kolejnymi kliknięciami. Każda leksja jest odwiedzana na nowo, jakby czytelnik zaczynał lekturę od początku. Connection Muse rozwiązywało ten problem po stronie serwera, korzystając z PHP i JavaScriptu: system śledził postępy czytelnika i reagował na historię jego lektury. Odsyłacze mogły zachowywać się inaczej w zależności od tego, które węzły zostały już odwiedzone, a czytelnik mógł przerywać i wznawiać lekturę w kilku sesjach, wracając dokładnie tam, gdzie skończył. Najodważniejszą innowacją był mechanizm losowego dostępu: jeden link mógł prowadzić do wielu różnych leksji, zrywając z deterministyczną linearnością ówczesnej fikcji sieciowej. Szlak lektury mógł zostać też obwarowany warunkami logicznymi - jeśli dany węzeł nie był jeszcze odwiedzony, odsyłacz prowadził gdzie indziej. Charakterystyczną sygnaturą wizualną systemu był wydłużający się ogonek przeczytanych leksji, typograficzny ślad lektury towarzyszący każdemu odwiedzonemu węzłowi i czyniący widzialnym to, co w zwykłym HTML pozostawało niewidoczne.

Connection Muse zniknęło wraz z wygaszeniem projektu Word Circuits i ogólną zmianą paradygmatu w dystrybucji e-literatury. Skrypty oparte na ówczesnym PHP i przestarzałych interfejsach JavaScriptu nie przetrwały kolejnych aktualizacji serwerów i przeglądarek. Pozostały jednak jako świadectwo problemów, z którymi literatura hipertekstowa mierzyła się na długo przed erą nowoczesnych frameworków.

Problemy te mają dziś rozwiązania radykalnie prostsze i potężniejsze. Twine przechowuje cały stan lektury w przeglądarce - zmienne, flagi, liczniki odwiedzin węzłów - bez żadnego serwera i bez konieczności logowania się czytelnika. Warunkowe makra SugarCube pozwalają realizować złożone logiki narracyjne porównywalne z tym, co Connection Muse osiągało kosztem całej infrastruktury serwerowej. Ink, skryptowy język narracyjny opracowany przez Inkle Studios i używany w komercyjnych grach narracyjnych jak 80 Days czy Heaven's Vault, oferuje jeszcze bardziej wyrafinowany model stanowy dla rozbudowanych powieści interaktywnych. Autorów zainteresowanych generatywnością i losowością - centralną cechą Connection Muse - obsługują dziś biblioteki p5.js i Processing, gdzie algorytmy wyboru tekstu i kolejności narracji mogą być dowolnie złożone i wzbogacone o warstwę wizualną. Dla bardziej eksperymentalnych zastosowań Three.js pozwala osadzić narrację w przestrzeni trójwymiarowej, gdzie stan lektury może być mapowany na pozycję, ruch i perspektywę czytelnika. Żadne z tych narzędzi nie wymaga instalacji po stronie serwera. Ambicja Kendalla - literatura elektroniczna, która pamięta, reaguje i zaskakuje - stała się dziś standardem, nie wyjątkiem.