 Urodzony
w 1928 roku Douglas Engelbart
jak nikt inny zaważył na tym, w jaki sposób człowiek komunikuje
się dziś z komputerem. Co ciekawe - swoją wizję monitora, myszki
i sposobu pracy z informacją na ekranie
komputera zaczerpnął on z doświadczeń z pracy z wojskowymi radami,
z którymi miał do czynienia, zanim zajął się implemetacją systemów,
które zaważyły także na na kształcie współczesnych systemów hipertekstowym,
w równym zresztą stopniu, co wizje Teda Nelsona.
Podobnie jak w przypadku Vannevara Busha
- problemem z jakim zetknął się Engelbart
w latach tuż po wojnie był coraz większy natłok informacji, z którymi
już niedługo ludzie nie będą sobie
w stanie poradzić. Engelbart
skupił się na procesie ludzkiego
myślenia i narzędziach, których ludzie w procesie myślenia używają.
Jadąc
pewnego dnia do pracy - zobaczył on obraz ekranów radarowych,
nad którymi spędził w marynarce wiele godzin, i doszedł do
wniosku, że podobne ekrany mogą być wykorzystywane do wyświetlania
informacji w komputerze. W ten sposób zaczęła rozwijać się
teoria augmentacji - czyli rozwijania i rozszerzania intelektu
człowieka za pomocą maszyn, które wykonują mechaniczną część
procesu myślenia, a wraz z nią idea dzielenia się informacją.
Owocem
poszukiwań i prac badawczych w różnych instytutach (pod koniec
lat 50. jego idee przydały się w rządowym projekcie ARPA
włączonym w ówczesny wyścig zbrojeń) był On-Line System (NLS)
- nazwane pierwszym zintegrowanym środowiskiem do przetwarzania
myśli i idei. System
korzystał z wielu narzędzi, nad którymi współczesny użytkownik
komputera przechodzi do porządku dziennego. Edytory do rozwijania
pomysłów, podobne do dzisiejszej myszy urządzenie do zaznaczania
informacji na ekranie, wieloekranowe aplikacje do telekonferencji,
olinkowanie hipertekstowe, procesory tekstu, a nawet e-mail i
systemy pomocy działające on-line, a także pełne, zokienkowane
środowisko oprogramowania.
W
1968 roku Engelbart
z grupą swoich pracowników zaprezentowali NLS publicznie podczas
konferencji Fall Joint Computer Conference w San Francisco,
przed dużą grupą publiczności! Użyli do tego klawiatury, myszy
ekranu i mikrofonów przyczepionych do głowy. Przedstawili
oni w ten sposób pierwszy konkretny przyszłościowy i działający
model komputera. Publiczność była pod wielkim wrażeniem. Jednak
na początku lat 70. rząd
przestał finansować projekt Engelbarta. Odkryto go na nowo
na Uniwersytecie Brown,
gdzie rodziło się wiele znaczących systemów hipertrekstowych.
Model
hipertekstu zaproponowany
przez Engelbarta
różni się od tego, który zaprezentował w swoich książkach Ted Nelson.
Ten ostatni - podobnie jak Bush - oparł swój system na mechanizmie skojarzeniowym,
gdyż według Nelsona
i Busha - ludzki umysł pracuje poprzez skojarzenia. Engelbart z
kolei większy nacisk kładł na sam proces połączeń.
| |
