Hipertekst, rzucając wyzwanie wszelkim formom literackim bazującym na linearności, stawia pod znakiem zapytania koncepcje fabuły i opowiadania, które znamy od czasów Arystotelesa. Jego Poetyka w perspektywie debaty nad hipertekstem literackim, podsuwa tu dwa wyjścia: albo hipertekstu po prostu nie da się napisać (Arystoteles wyjaśnia, dlaczego tak się dzieje) albo też arystotelesowska definicja fabuły nie może się odnosić do powieści i opowiadań odczytywanych i pisanych w hipetekstualnym środowisku. Według Arystotelesa całość jest czymś co ma początek, środek i koniec:

fabuła powinna być ułożona w sposób dramatyczny i obejmować jedną, całą i skończoną akcję, posiadającą początek, środek i koniec, aby podobnie jak cała i jednolita istota żyjąca mogła ona dostarczyć właściwej przyjemności

Co więcej - dobrze skonstruowana fabuła, według Arystotelesa, nie może zaczynać się lub kończyć w dowolnym punkcie, lecz w takim jak to opisał: początek, środek i koniec. Hipertekst uderza we wszystkie te koncepcje: w stałą sekwencję zdarzeń, w określony początek i koniec, w pewną określoną proporcję oraz w koncepcję jedności i całości. Sama koncepcja granic, kształtu i budowy fabuły jest u Arystotelesa sednem fabularności. Aby powstał utwór - musi mieć on granice i określony kształt. W hiperfikcji tak to nie działa: fabuła postacie, wątki ulegają indywidualizacji. Koncepcja Ja, zarówno zewnątrz i wewnątrz tekstu także ulega przemieszczeniu.