Hipertekst, rzucając wyzwanie wszelkim formom literackim bazującym na linearności, stawia pod znakiem zapytania koncepcje fabuły i opowiadania, które znamy od czasów Arystotelesa. Jego Poetyka, w perspektywie debaty nad hipertekstem literackim, podsuwa dwa wyjścia: albo hipertekstu po prostu nie da się napisać (Arystoteles wyjaśnia, dlaczego tak się dzieje) albo też arystotelesowska definicja fabuły nie może się odnosić do modularnej, wariantywnej, programowalnej literatury cyfrowej. Według Arystotelesa całość jest czymś co ma początek, środek i koniec:

fabuła powinna być ułożona w sposób dramatyczny i obejmować jedną, całą i skończoną akcję, posiadającą początek, środek i koniec, aby podobnie jak cała i jednolita istota żyjąca mogła ona dostarczyć właściwej przyjemności

Co więcej - dobrze skonstruowana fabuła, według Arystotelesa, nie może zaczynać się lub kończyć w dowolnym punkcie, lecz w takim jak to opisał: początek, środek i koniec. Hipertekst uderza we wszystkie te koncepcje: w stałą sekwencję zdarzeń, w określony początek i koniec, w pewną określoną proporcję oraz w koncepcję jedności i całości. Sama koncepcja granic, kształtu i budowy fabuły jest u Arystotelesa sednem fabularności. Aby powstał utwór - musi mieć on granice i określony kształt. W hiperfikcji tak to nie działa: fabuła postacie, wątki ulegają indywidualizacji. Koncepcja Ja, zarówno zewnątrz i wewnątrz tekstu także ulega przemieszczeniu.